Beeld je in dat je zonet een verborgen deur hebt ontdekt achter klimop in de muur die je scheidt van een schitterend, eeuwenoud domein. Een domein dat toebehoorde aan een koningsfamilie en dat altijd befaamd is geweest om de prachtige tuinen. Je zou er veel geld voor over hebben om het te kunnen zien, maar het is altijd ontoegankelijk geweest. Tot nu. Enkel deze deur scheidt je nog van rijen vol welriekende bloemen en kruiden, klaterende fonteinen, verborgen hoeken met bankjes, een plaats van rust en overvloed, van geborgenheid en vrijheid om helemaal jezelf te zijn, van eindeloze betovering door schoonheid.
Alleen… je hebt geen sleutel. Nog niet. De sleutel valt vandaag in je schoot. Wij, de redactie van het splinternieuwe magazine Besloten Hof nodigen je uit de deur te openen en binnen te komen, en de wonderen te ontdekken van de mysteries van schoonheid en liefde waar we als mens allen naar verlangen omdat we ervoor gemaakt zijn.
Thuiskomen in de geheime tuin.
Visietekst
Een gesloten hof ben je, mijn zuster, mijn bruid,
een gesloten hof, een verzegelde bron.
Je staat in bloei als een lusthof vol granaatbomen met kostelijke vruchten,
vol hennabloemen en nardusplanten,
nardus en saffraan, kalmus en kaneel, allerlei wierookbomen,
mirre en aloe, de fijnste geurige kruiden.
Je bent een bron in een tuin, een fontein van levend water,
water dat stroomt van de Libanon.
(Hooglied 4, 12-15)
Wie verlangt niet naar deze beschrijving van een paradijselijke plaats, in de geborgenheid van een besloten tuin: een plaats van overvloed en veiligheid? In deze tijd vol onzekerheden, chaos en crisissen smachten we allen naar de ervaring van het ultieme thuiskomen in een plaats van schoonheid, orde en overvloed. Daar hebben we veel voor over, en we zoeken het op allerhande manieren, dikwijls zelfs onbewust. De wereld speelt hier op in en biedt ons allerlei zaken aan die al onze verlangens zouden moeten vervullen: een lang en gezond leven, luxe, comfort, geld, technologieën die alles voor ons doen. Maar vervullen deze dingen ons echt?
In het begin van zijn boek Against the Machine vertelt Paul Kingsnorth hoe al het leven ontstond in een tuin: de natuur, de mensen, en zelfs de Schepper van dat alles waren er samen en waren in perfecte eenheid en verbinding met elkaar. Helaas, ondanks dat alles als geschenk voor de mens beschikbaar was, kozen we ervoor om, tegen de wil van de Schepper in, te grijpen naar kennis los van Hem, waardoor de verbinding tussen de mens, God, en de natuur verbroken was en de tuin niet langer toegankelijk. Sindsdien hebben we allen een leegte in ons in de vorm van deze verloren plaats van zaligheid waar we nog steeds naar verlangen. Deze plaats waar we niet meer binnen kunnen, waar we buitengesloten zijn. Door dat gemis weet de mens niet meer hoe opnieuw vrede te vinden, en blijven we krampachtig grijpen naar materiële dingen die we denken nodig te hebben; zwakke, afgekookte versies van schoonheid, van een gevoel van vrijheid en thuiskomen. Maar omdat we hier niet door vervuld worden, blijven we op zoek naar meer: meer kennis, meer macht, meer dingen om te hebben.
Doordat we telkens weer geconfronteerd worden met de ervaring “buiten” te staan, weten we niet anders dan ook “buiten” op zoek te gaan naar deze ervaringen. We zullen daar echter nooit de antwoorden vinden, want God, de vervulling van al onze verlangens, is binnen de muren van het besloten hof, niet buiten, en dus moeten wij zelf eerst ook naar binnen.
Wat Paul Kingsnorth niet heeft beschreven in zijn boek, is dat er wel degelijk een weg terug naar binnen is, naar dat leven in die tuin. Een nieuwe weg, naar een volledig nieuw paradijs, voor ons bereid.
Wanneer we de verzen uit het Hooglied hierboven lezen, gebeurt er iets in ons binnenste. Het is zoals wanneer we een stuk muziek horen dat ons doet stilstaan, of betoverd worden door een schitterend uitzicht op de bergen. Er wordt een snaar geraakt in ons hart. Het is een flintertje van die weg terug naar dat paradijs. Een druppel van die stroom waar het Hooglied over spreekt, die tot ons komt van de Libanon, als een stroom van genade, van schoonheid, waarheid en goedheid, vanuit de bron van levend water. We kunnen er geen woorden op plakken. In de tijd van de Romantiek spraken de schrijvers over Sehnsucht. De schrijver C.S. Lewis heeft het over “Joy”: een ervaring van pijnlijk verlangen naar iets, zonder precies te weten wat het is. Dit is waar het “besloten hof” over gaat. Dit is waar we naar op zoek willen gaan, door middel van een ontdekkingstocht waar we jullie als lezer mee op weg nemen, langs die stromen van verwondering.
Wanneer we op deze weg gaan, komen we voor een poort te staan waarlangs we binnen kunnen gaan in de ommuurde tuin. Deze poort vinden we onder de zoom van een mantel schitterender dan de sterrenhemel, in het hart van een Vrouw. Het is alleen op die plaats dat we de echte Schoonheid, Waarheid en Goedheid kunnen ontdekken, de bron van al onze verlangens, en leren wat het is om te aanschouwen en tot rust te komen. Bij haar leren we wat het betekent om kind te zijn van onze Vader en Koning; zij die zich van alle eeuwigheid verheugde voor zijn Aangezicht. Langs haar gesluierde gestalte wordt voor ons de sluier weggenomen en ontdekken we onze ware thuis.
De schoonheid van deze Vrouwe komt helemaal voort uit haar houding, uit haar ontvankelijkheid voor de liefde van haar Heer. Door te kijken naar haar, worden we zelf ook meer en meer ontvankelijk, gaan we steeds meer op haar lijken. Deze Vrouwe kan ons leren om zelf te dansen voor het Aanschijn van onze Koning en Heer. Het is door naar haar te kijken dat we leren wat het betekent om zelf besloten hof te zijn, fontein van levend water, bron van vreugde voor de Bruidegom, binnen de muren van het besloten hof.
